Nieuwe 'Frankrijk' boeken - bijgewerkt t/m 17 mei 2020

Jos Deuling,  zondag 17 mei 2020

In april 2019 dreigde de beroemde Parijse kathedraal Notre-Dame verslonden te worden door een hevige brand. In dit korte, betoverende boek beschrijft Ken Follett zijn persoonlijke reactie op het nieuws dat een van de mooiste kathedralen ter wereld misschien wel helemaal verwoest zou worden. Daarnaast vertelt hij het verhaal van de kathedraal, van de constructie tot aan de verschillende functies die zedoor de tijd heen vervulde. Hij onthult de invloed die de Notre-Dame gehad heeft op kathedralen over de hele wereld en op het schrijven van een van zijn beroemdste en meest geliefde romans, Pilaren van de aarde.


In juni 1927 reist Jean Giono met zijn zwangere vrouw van Manosque naar de Drôme. Het is een autorit van een paar uur dwars door het onherbergzame landschap van de Provence, onder andere langs het Montagne de Lure en de Mont Ventoux. Achteraf schrijft Giono hierover aan zijn goede vriend, de schilder Lucien Jacques:

Het is een zeer fraai landschap door zijn wilde grootsheid, door de rust die voortkomt uit een ijle kalmte: je waant je duizend meter boven de Mount Everest. Er leeft een fantastische en pittoreske bevolking die iedere beschrijving tart. Toch denk ik dat ik er mijn volgende boek zal situeren.


Parijs in de jaren zestig. Jean Eyben, net twintig, werkt op proef bij een detectivebureau en krijgt de opdracht een jonge vrouw op te sporen. Haar dossier bevat voornamelijk witte plekken: er is maar weinig over haar bekend, en het is zelfs niet zeker of de naam die hij heeft doorgekregen, Noëlle Lefebvre, haar werkelijke naam is. Het verbaast dan ook niemand dat het hem niet lukt haar te vinden.

Veel later, als hij al jaren schrijver is, herinnert de man zich zijn speurtocht van weleer en gaat hij opnieuw op zoek naar de vrouw, een queeste die hem via de parken, cafés en bioscopen van Parijs naar Rome voert. De kleur die in zijn herinnering terugkeert: blauw. Het vervagende blauw van de hemel op een zomerse dag met hoge sluierbewolking. Het verblekende blauw van de dossiermap waarin haar gegevens werden bewaard. Wie is zij, de vrouw die hij zoekt?


Op een vlooienmarkt in Parijs ontdekt een Nederlandse kunsthandelaar een fascinerend schilderij. Het wijst hem de weg naar de nalatenschap van de Joodse Edith Auerbach (Keulen 1899), die zich in 1926 in de door mannen gedomineerde kunstenaarswereld van Parijs vestigt. Gedreven schildert en tekent ze het leven langs de boulevards en in parken en ze is vaste bezoeker van de befaamde kunstenaarscafés in Montparnasse, waar ze haar schetsboeken vult met portretten van aanstormende talenten en grote namen. In 1940 wordt ze vastgezet in concentratiekamp Gurs, waaruit ze kans ziet te vluchten, en duikt onder. Na de bevrijding keert ze geknakt terug naar Parijs.


Net als in Open zee slaagt Catherine Poulain erin om de lezer een onbekende wereld binnen te trekken: die van de fruitplukkers in de Provence onder de verzengende zon, met snerpende krekels, korte nachten en ongekende geuren. Of in de Alpen, in de modder en de kou. De fruitplukkers geeft – voor het eerst in de literatuur – een stem aan deze buitenstaanders die we anders nooit horen. Voor wie schrijvers als John Steinbeck, Upton Sinclair en Bruce Chatwin bewondert is De fruitplukkers een "mustread'!


Een indrukwekkend portret van een iconisch gebouw precies één jaar na de verwoestende brand. Wereldwijd werden foto's gedeeld en richtten mensen hun steunbetuigingen aan de Fransen terwijl "hun' Notre-Dame in vlammen opging. Maar waarom raakte specifiek deze brand zoveel mensen? Wat maakt "Onze Dame van Parijs' tot de ziel van een land en een symbool van menselijke prestaties? Wat maakt dat een bouwwerk uit de twaalfde eeuw nog altijd zoveel mensen kan ontroeren?


Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour


Dorpje op het Franse platteland
Zoek je een tweede woning in Frankrijk? Aanbod van particulieren en makelaars. Villa’s te koop in de Provence, fermettes in Bourgondie en de Auvergne. 

Zonnige straat in Europese stad Wij Nederlanders denken vaak dat in Frankrijk de burgemeester de lokale koning is. Soms is dat zo, vooral als het etenstijd is en hij wordt uitgenodigd om bij de burgers aan te schuiven. Verder heeft hij best wel invloed. Maar er zijn ook zaken waar hij niets over heeft te zeggen. En ja hoor, dat zijn nou juist dingen die voor de immigrerende Nederlander van belang kunnen zijn. 
More articles